Ukoliko jedan proizvod postane simbol nekog mjesta to je zato što u sebi nosi boje, ukuse, istoriju i zvukove tog mjesta.

Upravo je zvuk osnovna karakteristika škripavca, sira “koji škripi”, a čije ime dolazi od onomatopejskog glagola jer se pod zubima osjeti i čuje blago škripanje.

Ovaj sir pravljen od kravljeg mlijeka može se konzumirati odmah nakon  par sati od trenutka sirenja. Sušenjem do dva mjeseca, u zavisnosti od vlažnosti vazduha i vjetra, dobija se njegova suva varijanta.

Tako sušen tradicionalno se stavlja i u mješavinu maslinovog i običnog ulja u kom odležava najmanje tri mjeseca. Ovako pripremljen škripavac se „ponovo rađa“ i zove se jednostavnim imenom „sir iz ulja“  te spada u lokalne delicije koje se serviraju uz kvalitetan pršut i neko od mnogobrojnih hercegovačkih vina.

Ručno obrađivan prema praksi koja se prenosi s generacije na generaciju, škripavac predstavlja specijalitet područja južne Hercegovine, a moguće ga je kupiti direktno od priozvođača  na prelijepoj trebinjskoj pijaci.

 

 

Izvor: Vinska cesta Hercegovine

HP, decembar 2013.