Ljubinje je grad i sjedište istoimene opštine u istočnoj Hercegovini, na pola puta između Trebinja i Mostara, smješten na obodu Ljubinjskog polja.

Prvi put se spominje u 14. vijeku, a kao naseljeno mjesto se prvi put izričito spominje u dokumentima 1404. godine. Porijeklo imena se vezuje za izvjesnog vlastelina Ljubina i za proteklih šest vijekova grad nije mjenjao ime. Na početku turske vladavine na ovim područjima Ljubinje je bilo centar za istočnu Hercegovinu čije su ingirencije dosezale na istoku do granice sa Crnom Gorom i na zapadu do Mostara, obuhvatajući i Mostar.

Na Berlinskom kongresu 1878. godine Austrougarska je dobila mandat da okupira Bosnu i Hercegovinu. Dana 14. avgusta 1878. godine austrougarska vojska je umarširala u Ljubinje, čime je okončana turska vladavina na ovim prostorima i počeo je razvoj urbanog Ljubinja kakvo je danas.

Među najznačajnijim kulturno istorijskim spomenicima je crkva Rođenja Presvete Bogorodice u Ljubinju je napravljena 1866. godine. Građena je od kamena, ima zvonik na preslicu sa tri zvona, jedno je oštećeno u toku 1941. godine. Drveni ikonostas popunjen je sa ikonama na platnu, koje se završavaju Hristovim Raspećem. Posebnu vrijednost ima Sv. Jevanđelje, koje crkva dobila iz Rusije zajedno sa litijom na kojoj je lik Hrista i Bogorodice, prilog Zorke Radonjić (1901). Odlukom iz 2005. godine crkva Rođenja Presvete Bogorodice u Ljubinju sa nekropolom stećaka je proglašena nacionalnim spomenikom.

Vrijeme odluke o gradnji hrama Rođenja Gospoda Isusa Hrista došlo je u danima kada je cijelo hrišćanstvo slavilo 2000 godina postojanja. Dana 11. juna 2000. godine osveštani su temelji građevine novog Sabornog hrama u Ljubinju prema projektu arhitekte Ljubiše Folića. Dana 21. septembra 2004. obavljeno je osveštanje novog Sabornog hrama i završena je njegova gradnja. U okolinu i dvorište hrama smješten je veliki broj stećaka sa brojnih lokacija iz ljubinjskih sela, koje su značajne i po veličini i po bogatstvu ukrasa.

Priroda i istorijsko naslijeđe velika su dragocjenost ovog kraja. Prisustvo velikog broja endemičnih biljaka kao što su zanovet, vrijesak i kadulja omogućavaju proizvodnju ljekovitog hercegovačkog meda koji je krajem XIX vijeka bio služen i na bečkom dvoru.

U posljednje vrijeme grad dobija i druge interesantne sadržaje kao što je kompleks bazena za kupanje te se stalno infrastrukturno modernizuje.

Facebook komentari

komentar