Prije nekoliko dana košarkaška Evroliga završila je svoju Top 16 fazu takmičenja. Osam najboljih klubova Starog kontinenta nastavljaju svoju borbu za titulu najboljeg, ostalih osam završavaju takmičenje a među njima je i stalni učesnik ovog takmičenja Partizan iz Beograda. Mnogo priča je ispričano o fenomenu kluba koji svake godine ispočetka oduševljava košarkašku Evropu. Svake sezone sa, po pravilu, najmanjim budžetom crno-beli u beogradskom Pioniru otpočinju borbu sa evropskim „Golijatima“. Tako je bilo i ove sezone. Kao potpisnik ovih redova, imao sam čast da pogledam jedan od duela beogradskog tima u elitnom evropskom takmičenju, i to prvu pobjedu ostvarenu protiv francuskog šampiona Nantera.

Evroliga je ovih dana objavila da je Partizan službeno najgledaniji tim regularne sezone, koga je na 12 domaćih utakmica (5 u Pioniru i 7 u Kombank areni) gledalo ukupno 150 931 gledalac, što je u prosjeku 12 578 gledalaca. Iza je ostao višestruki evropski prvak Panatinaikos (11 674), na trećem mjestu je Fenerbahče sa 11 373, dok je na četvrtom „Ponos Izraela“ Makabi iz Tel Aviva sa 11 038 gledalaca po utakmici.

Kombank arena je moderno zdanje koje prima preko 20.000 gledalaca, ali je beogradski „hram košarke“ dvorana Pionir, čiji je parket otrpio brojne velike utakmice beogradskih klubova ali i reprezentacija Jugoslavije, SiCG, te današnje reprezentacije Srbije. I uvijek je Pionir „davao više“ akterima na terenu, jer grotlo koje se u ovoj dvorani napravi kada se napuni sa 6 do 7 hiljada navijača, neuporedivo je sa bilo čim drugim. Kada su Partizan i Evroliga u pitanju ova ocjena je na još većem, košarkaški i sportski na najvišem mogućem nivou. Atmosfera koju napravi, ponekad i 8.000 navijača Partizana (službeno se nikada ne saopštava ovaj broj, iz bezbjednosnih razloga) neuporedivo je sa drugim dvoranskim sportskim manifestacijama. Čuven je i tekst poznatog kolumniste Evrolige Franka Loulora koji je napisao da bi, kada bi znao da mu je to posljednji meč koji bi u životu pogledao, izabrao Pionir i Partizan, prije finala NBA plej-ofa ili finala Svjetskog prvenstva. Po njemu atmosfera Pionira nije ponovljiva u svjetskim košarkaškim razmjerama.

partizan-pionir

A kako izgleda postati jedan od posmatrača i navijača na Partizanovom meču Evrolige u „hramu košarke“ uvjerio sam se u oktobru prošle godine. Gostovao je Nanter, šampion renomirane košarkaške nacije kakva je Francuska. Dva-tri sata prije početka meča na svakom autobuskom stajalištu u blizini Pionira dominiraju crno-bijela obilježja. Iz svakog sredstva beogradskog graskog prevoza izlazi po dvadesetak navijača. Kada kažem navijača, ne mislim po automatizmu na huligane koji često pohode sportska borilišta. Pionir postaje dom udruženoj masi ljudi koja diše kao jedan, a među njima ćete naći doktore nauka, estradne umjetnike, bankare, besposlene, kriminalce, manekenke, trgovce, pekare … U momentu ulaska u dvoranu, svi oni postaju jedno. Meni je na tom meču društvo pravio semogodišnji sin, inače strastveni navijač Partizana. Kada se pun utisaka, jutro poslije probudio u krevetu beogradskog apartmana, uhvatio me je za ruku i pitao: „Tata, da li smo mi stvarno sinoć bili u Pioniru ili sam ja sve ovo samo sanjao?!“

Za svakog navijača Partizana takav meč, koji je usput rečeno Partizan ubjedljivo riješio u svoju korist, predstavlja vrhunac ljubavi prema klubu i bojama koje se vole. Najvatreniji navijači sa pjesmom počinju dva sata prije meča, a Francuzi koji se lagano zagrijavaju već počinju začuđeno da gledaju u tribine (Nanter je ove sezone debitovao u Evroligi, pa igrači nisu doživili Pionir još uvijek – iako su čuli za taj „pakao“). Pjesma se pojačava kako se bliži početak meča, a dvorana se puni do tih razmjera da ako niste obavili sve što ste planirali van tribina, sve više postajete sigurni da i nećete do kraja meča jer je broj ljudi koji se nalazi u dvorani nevjerovatan. Sjedanje možete zaboraviti već na zagrijavanju, a kada krene meč više i ne razmišljate da iza vaših leđa postoji stolica. To vam ovdje neće trebati. Temperatura se u oktobru penje i preko 30 stepeni jer gužva i pjesma griju vazduh do usijanja. Pred sami početak meča kreće čuvena pjesma: „Ljubav prema klubu“… Tada vam se podigne i svaka dlaka na glavi, a niz tijelo osjetite žmarce – pa taman da ste i „komšijski“ navijač kluba iz Ljutice Bogdana. Takva emocija, kroz pjesmu i podignute ruke koja se po pravilu dešava pred početak svakog meča Partizana postala je nadaleko poznata, a snimci ovog izvođenja obišli su cijeli svijet…

Potom kreće meč. Na ovom koji sam ja posjetio bilo je urnebesno ! Francuzi su zaboravili i ono što su znali o košarkaškoj igri kada su shvatili svu „ozbiljnost situacije u Pioniru“ i na krilima fantastičnog navijanja Partizan je demolirao šampiona zemlje „Galskih pijetlova“. Pali su i veći klubovi u ovom ambijentu i ove, kao i prethodnih godina. Rijetki su evropski košarkaški giganti koji nisu položili oružje u ovoj dvorani. Barselona, Panatinaikos, Real, Unikaha, CSKA i mnogi drugi napuštali su Pionir poraženi ali i uzdignutih glava aplaudirali beogradskoj publici, koja sve iznova časti fenomenalnim košarkaškim ambijentom. Naravno, ljubav prema klubu je prioritetna, ali i iskreni gosti su počeli da cijene ovakvu ljubav prema klubu ali i košarkaškoj igri. Treba li napomenuti da fudbaleri istog kluba samo mogu da sanjaju ovakvu posjetu i brojnost navijača, iako nastupaju na stadionu koji ima mnogo veći kapacitet.

Zašto? Pa valjda zato što i naš narod zna da cijeni predan i kvalitetan rad koji svake godine iznova stvara nove klince koji pokoravaju evropske košarkaške terene.

Ove godine Bogdan, dogodine ko zna ko?

I tako u nedogled.

 

Bojan S. # Hercegovina Promo, april 2014.