Atletičar beogradskog Partizana Emir Bekrić, poslije osvajanja bronzane medalje na Svjetskom prvenstvu u Moskvi prije dva dana, uz skakačicu u dalj Ivanu Španović dobio je epitet „nacionalnog heroja Srbije“.

Ovaj mladi sportista rođen je u Beogradu 14. marta 1991. godine. Njegova „specijalnost“ je disciplina je 400 metara sa preponama, a juniorski je rekorder Srbije i u disciplini 110 metara sa preponama (rezultat 14.20) koji je postigao 2008. godine. Na Evropskom prvenstvu za mlađe seniore 2011. u Ostravi je osvojio bronzanu medalju. Na Ljetnjoj univerzijadi u Šendženu iste godine je u polufinalnoj trci oborio državni rekord star 23 godine na 400 metara sa preponama vremenom od 49,55 sekundi. Kasnije je u finalu zauzeo šesto mjesto.

Na Evropskom prvenstvu u Helsinkiju 2012. godine je osvojio srebrnu medalju u trci na 400 metara sa preponama koju je istrčao za 49,49 sekundi. Na ovaj način Bekrić je postao prvi srpski atletičar koji je osvojio medalju na Evropskim prvenstvima na otvorenom. U polufinalnoj trci Bekrić je oborio nacionalni rekord sa 49,37 sekundi.

Učestvovao je na Mediteranskim igrama u Mersinu 2013. i pobjedio postigavši, rekord Mediteranskih igara i novi nacionalni rekord 48,83 sekunde. Nedugo zatim učestvovao je i na Evropskom prvenstvu za mlađe seniore u Tampereu, gde je sa vremenom od 48,76 osvojio zlato i postavio novi državni rekord.

Konačno, prije dva dana, je na Svjetskom prvenstvu u Moskvi, postavio državne rekorde u polufinalu i finalu, kao i najbolja vremena sezone za takmičare iz Evrope, došavši do bronzane medalje.

Za četiri godine koliko nastupa na velikim takmičenjima u disciplini 400 metara sa preponama, svoj rezultat je popravio za 6,25 sekundi, što govori o stalnom napretku ovog atletičara i njegovoj ambiciji i htjenju da dođe do samog svjetskog vrha.

emir-bekric 2

Mnogo više od rezultata, javnost je ovih dana komentarisala porijeklo ovog mladog, elokventnog i harizmatičnog sportiste koji je rođen u jeku beogradskih demonstracija marta 1991. godine, u posljednjim danima postojanja SFR Jugoslavije.
Odrastao na Starom sajmištu, vodi običan i skroman život posvećen prije svega sportu, a redovan je „gost“ beogradskog gradskog prevoza, jer još uvijek nema svoj automobil . Sin oca muslimanske vjeroispovesti i majke pravoslavke ne voli da priča o svom prezimenu i ne misli da je njegova religija uopšte bitna. Jednom prilikom je rekao medijima:

“Ja sam vam kao bonbon karamela, pola-pola. Od oca muslimanske vjeroispovesti i majke pravoslavke. Ustvari, sin dvoje dobrih, poštenih i časnih ljudi, koji su mene i sestru Senu naučili da svakoga uvažavamo. I zato mi smetaju svojatanja, po bilo kojem osnovu. Nacionalističke prepirke na temu mog porjekla i religioznosti, pogotovo. Ja sam običan momak, pobožan koliko i mnogi drugi. I zahvalan Svevišnjem na svemu što mi je pružio u životu. Zdravlju i ljubavi najbližih, najviše. Nisam namjenski vjernik. Ne ljubim krst i molim se Bogu samo kada mi ne ide ili nešto jako želim, već svako veče. I nikada ne zaboravim da ga podsjetim da me ostavi normalnim, kakvim sebe smatram. Nisam jedini u familiji koji je tako iskren i dubok u vjeri. Mamin deda je bio ugledni prota, a jedan rođak se zamonašio u Hilandaru. Sve što radim volim da radim iz duše. I čista srca. I nikada ne bih trčao za drugu zemlju! A, mogao sam“.

Emir  studira menadžment u sportu, a sportski idol mu je plivač Milorad Čavić.

Ukoliko ste propustili pogledati moskovsko finale evo i snimka finalne trke na kome osim Bekrića briljira i komentator Radio Televizije Srbije.